Рональд Рейган рассказывает советский анекдот. Не "про СССР", как написано на видео, а именно советский анекдот. И там есть титры на русском. 

И прошу прощения за пару секунд рекламы в начале ролика. 

Олеся Варданян



Примерно через месяц Олесе исполнится двадцать четыре года. Для многих ее сверстников взрослая жизнь только начинается. 

Олеся же уже успела поработать на телевидении, в газете, побывать в США на стажировке, вернуться, начать учебу в Тбилисском государственном университете на факультете журналистики. Ее имя уже появлялось среди тех, кто способствовал написанию статей в The New York Times... Кажется, у нее есть небольшой опыт работы на радио, но в этом я не очень уверен. 

Олеся очень талантливый и чрезвычайно трудолюбивый человек. Поверьте, она в полной мере обладает свойственным очень немногим людям желанием постоянно совершенствовать себя, читать и впитывать все, что возможно. 

И мне даже немного жаль, что наши профессиональные встречи были короткими, и нам не пришлось поработать вместе. 

Но, кажется, ведь ничего еще не потеряно?! 

Փոքր-ինչ ուշացումով տեղադրում եմ դրանք: Էստեղ ինքս եմ պատասխանում, բայց քաջալերում եմ, որ դուք էլ գրեք: Առանձին անուններ չեմ տալիս: Ով ուզում է, թող օգտագործի:

2009թ. որո՞նք էին իմ ամենասիրած պահերը
( Մնացած հարցերն ու պատասխանները )

    
А это здание Государственного Музея

հիշու՞մ եք գերմա-նացի-ների մասին պատմությունը։
Հիմա պատկերացրեք գերմանացիների վիճակը Նազիկ Ավդալյանի (Nazik Avdalyan) անունը կարդալու ժամանակ։

ու տենց

Շոկոլադի տուփը թափ եմ տալիս: Ոչինչ միջից չի ընկնում, բայց մեկ ա շարունակում եմ թափ տալ: Ախր քիչ հավանական է, որ մեջը մի բան մնացած կլինի. նախորդ օրն է մեր տանը հայտնվել, եղբայրս էլ առավոտյան տանն էր. ձև չի սաղ ռնդած չլինի:

Չէ, մեկ ա թափ եմ տալիս: Շոկոլադ եմ ուզում:
- Չեմ հավատում, որ դատարկ ա,- ասում եմ ու տուփը ճղում:

Մեկ էլ տեսնեմ՝ մի անկյունում թաքնված մի հատիկ մնացել է... Լիդուշ, նենց որ դուխդ տեղը ;)

Էսօր կյանքիցս գոհ եմ: Երևի Ռիփի վերջին պոստն էր պատճառը: Նենց կուզեի՝ ամեն առավոռ արթնանալ ու սուրճի հետ մի հատ էլ տենց պոզիտիվ բան կարդալ, նոր տնից դուրս գալ: Մի ամբողջ օրվա դոզա:

Հիվանդանոցից դուրս եմ գալիս, անցնում եմ պահակակետով, տեսնեմ՝ սիրամարգերից մեկը պոչը բացել, հազիվ է հավասարակշռությունը պահում: Էնքան խնդալու էր. ամեն քայլ անելուց առաջ երկար մտածում էր, գցում-բռնում, հետո տոտիկը շարժում, որ հանկարծ չընկնի: Որ ես մոտեցա, քամակով էր ինձ կանգնած: Ձեն տվեցի: Սա էլ կամաց-կամաց, շա˜տ դանդաղ 180 աստիճանով պտտվեց, որ դիմացից տեսնեմ իրա սիրուն պոչը: Իսկ էն մյուսը՝ սպիտակը, էդ գեղեցկությունից շլացած կծկվել էր վանդակի անկյունում:

( Մնացած կենդանիները )

Վերջը ոչ ոք ինձ չկերավ, ավտոյի տակ չընկա, էկա-հասա տուն: Ու հիմա անջատված ուրբաթս եմ վայելում: Հա, ընդամենը ուրբաթ. մյուս շաբաթ էլ եմ գործի: Բայց ո˜նց եմ սիրում մասնագիտությունս: Չէ լուրջ... Սաղ կողմնակի երևույթները թողած (ասա՝ ո՞ր ամբիոնում պրոբլեմ չկա) իսկականից ավելի ճիշտ ընտրություն չէի կարող կատարել:

Друзья,
Моя подруга, которая работает в Sony в Лондоне ищет ассистента (со знанием русского языка. С случае заинтересованности пишите в личку или в комменты.

Նոր մամայիս հետ ընկել էինք նոստալգիայի գիրկը. հիշել էինք, թե տասը տարի առաջ ձմեռն ու Նոր տարին ինչպես էինք դիմավորում: Ու համեմատում էինք այսօրվա հետ: Համեմատելու բան չի: Ու որ զգում ես, թե ինչքան բան ա փոխվել ընդամենը տասը տարում....կոնկրետ ես պատկերացրեցի, թե տասը տարի հետո ինչքան բան  ուրիշ կլինի: Դեպի լավը (խայտառակ լավատես եմ, չէ?)))
 Հետաքրքիրն ինչն ա. ինչքան վատ բաներ կային, մի տեսակ մշուշով են պատված: Պետք ա ինձ հիշեցնեն, որ հիշեմ: Ու լիքը բան էդպես էլ  չեմ հիշում: Ոնց որ բլոկ դրած լինեն էդ մինուս ստատուսով հիշողությունների վրա:
Փոխարենը ահավոր վառ տպավորվել ա էս տեսարանը`  5 թե 6 տարեկան էի, ու Ամանորի նախօրեն էր: Ամբողջ տարի մերոնցից մեեեծ տիկնիկ էի ուզում: Իմոնք փոքր էին, իսկ ես ուզում էին, որ իմ հասակի լինի ու շատ սիրուն, երկար մազերով: Երևի ուզում էի իմ չափսերի ընկեր ունենալ, որովհետև էդ ընթացքում մի տեսակ իզոլացված եմ եղել: Էդ օրն արթնացա ու անկողնուս կողքը տեսա ինչ-որ մեկի ձեռքը: Բայց մեծ մարդու ձեռք չէր, փոքր էր` իմի չափ: Զարմացա, մտածեցի միակ ընկերուհուս թաթիկն ա  (ինքն ուկրաինուհի էր, փախստականներ էին): Բայց հետո որ նորմալ արթնացա, հասկացա որ աբսուրդ ա: Ձեռքս տարա, որ բռնեմ ու տեսա, որ տիկնիկ ա: Գլուխս թեքեցի` աթոռի վրա նստած ա: Գերմանական տիկնիկ էր: Մեեեեեեեծ ու սիրուն, ոնց ես ուզել էի: Էլ չասեմ, թե վիճակս ինչ էր :D Ինքը դարձավ ինձ համար մի կյանք: Ինձնից լավ էի հոգ տանում իր մասին:
 Հետո նույն օրը  պապիս տանից դուրս եկավ ու ոչ մեկին ոչինչ չասեց: Չհասկացանք, ուր ա գնում: Երեկոյան կողմ զանգը տվեցին ու ես թռա բացելու: Բացեցի, ու առաջին բանը, որ տեսա` դռնից մեծ եղևնին էր: Պապիս տակը չէր երևում :D Ու կանաաաչ, խելքահան անող հոտով (ինձ թվում ա, ես հոտային հիշողություն ունեմ): Զարդարեցինք իրան: Դառավ միսս եղևնի` տիեզերքի մասշտաբով :D Մի քանի օր էդ սենյակից ինձ զոռով էին  քշում:  Ու երկու ամիս տնից իր հոտն էր գալիս: Անգամ հիմա էլ, որ գնում եմ տատիկիս տուն, ու անցնում եմ բազմոցի մոտով,  թվում  է, զգում եմ էդ հոտը :)

Стоит подумать, что есть свет в конце тоннеля, как все надежды перечеркиваются заявлениями наших чинушей.

Абрамян считает, что бизнесмены не должны заниматься политикой. «Для того, чтобы заниматься политикой, большого ума не надо, а вот для занятия бизнесом нужны мозги. Поэтому мы должны объяснить предпринимателям, что им лучше заниматься своим бизнесом», - отметил он. Однако разобраться в том, сам он политик или предприниматель, Абрамян не сумел.

«Я хорошо разбираюсь и в том и в другом»,- похвастался спикер.

Ինձ թվում էր, ուշ քնելս վատ լինելուս հետ ա կապված: Պարզվում ա, հակառակն ա. որ իսկապես վատ եմ լինում, տասնմեկից քնում եմ:
Հիմա արթուն եմ :D
Եթե դեռ արթուն մարդ կա` բարի գիշեր:
Հ.Գ. Հուսով եմ`  նապոն չի խանգարի անուշ երազներ տեսնել :D

Такая уж жизнь у нас - все записано, чаще всего не пером по бумаге, но, зато, и потерять сложней, особенно для людей как я, у кого если собирается больше двух бумажек в столе, они тут же путаются и теряются. Но не в том суть, отвлекся я.
Просто так уж вышло, что ровно четыре года назад, когда я жил еще то тут, то в Италии попеременно, собирали мы с друзьями людей на форуме Open Armenia на вечеринку, и открыли по этому поводу тему. И как раз 24 декабря далекого уже 2005 года, уже уходя из интернет-кафе, где я сидел, я оставил в той теме на форуме сообщение с призывом присоединиться к нашей буйной компании, адресованное девушке, о которой я тогда знал совсем мало: то что она лет на восемь меня младше, что она пишет стихи, играет в Что? Где? Когда?, и что у нас с ней много общих знакомых. Не знаю повлияли ли мои слова, или она и так бы пришла, но, факт в том, что на следующий день мы с ней встретились, потом встречались еще и еще, а через год с небольшим после этого она стала моей женой, что, скажу я вам, часть (и начало) того лучшего, что случилось в моей жизни (даже несмотря на то, что сидит она сейчас у меня за спиной, и хоть и не подглядывает, все равно, не желая того, мешает мне писать эти слова :)

Дорогие мои!

Все, кто справляет Рождество 25 декабря, и вообще все, кто справляет Рождество!

С праздником! 

Это не просто несправедливо. Это еще и чрезвычайно обидно.

Против Умиды Ахмедовой, талантливого фотожурналиста и документалиста, заведено уголовное дело по статьям "клевета" и "оскорбление". Узбекское агентство по печати и информации посчитало, что фотоальбом "Женщины и мужчины: от рассвета до заката", выпущенный в позапрошлом году, а также фильм "Бремя девственности" клевещут на узбекский народ и оскорбляют его. 

Я никогда не встречался с Умидой. Но, по мере возможности, слежу за ее творчеством последних лет. Умида сотрудничала с Рубиком Мангасаряном, когда-то опубликовала на его сайте www.patkerphoto.com ряд прекрасных фотопроектов об обряде обрезания, об уличном цирке, о ташкентском базаре и перепелиных боях... 

Умида -- очень талантливый фотограф. Она любит свою родину, любит свой народ. И она умеет видеть красоту в обыденном. И это, конечно, видно по ее фотографиям. 


(фото отсюда)

Но неподконтрольный талант вызывает неприязнь у власть имущих, особенно когда речь идет о недемократичных странах. Буквально пару недель назад я писал о том, как власти запретили ввоз в Азербайджан книги фотографа Рены Эффенди (см. здесь). И вот -- новые новости: Умиду Ахмедову обвинили в клевете на узбекский народ. 

Это полнейший абсурд -- полагать, что документальная фотография в принципе может быть "клеветой"... 

Ну и, конечно, был еще документальный (!) фильм "Бремя девственности" о проблеме, актуальной не только в Узбекистане и Центральной Азии, но и на Кавказе. Проблема в том, что девушка должна хранить девственность до первой брачной ночи, после которой нужно на всеобщее обозрение вынести простыню с пятнами крови, чтобы все кругом увидели, что она действительно была девственна.  Если же крови нет, то ее могут выгнать. И ее жизнь может оказаться сломанной навсегда. 

Видимо, чиновники, затеявшие обвинение Умиды, полагают, что делать это -- нравственно, потому что это обычай. А вот рассказывать об этом обычае -- клевета и оскорбление. 

Давайте пожелаем Умида счастливого и хорошего Нового года. И скорейшего избавления от этого абсурда. 

А под катом -- несколько работ Умиды. Прекрасных, талантливых, замечательных. Тех самых, которые чиновники посчитали "клевещущими на узбекский народ". 

( Смотрите... )
Все фото -- с сайта ferghana.ru, отсюда 

Иногда, бывает, что день вроде бы и начался,  да никакого волшебства в нем нет. Да что там...вообще ничего нет. Даже не пахнет. Потом бац- и на тебе. Волшебсто-БОЛЬШЕбство. И все становится другим. И как это у них получается? У людей.  Как они  создают это?
Может абес фабес картофлябес еще действует?

Только к концу дня взяла из своего ящика газеты. Смотрю на первой полосе Айкакан Жаманак заметка про наш факультет. Я кажется писала, что после того, как брат сержика стал зав. кафедрой истории армянской церкви (sic!) ноги моей там не было. Так вот там как раз про брата Сержика..Отвратно, стыдно, грустно. Все-таки, когда факультет открывался и в первые годы его существования, которые я застала было что-то особенное. При всех огромных минусах - догматичности, схоластичности, низкой квалификации некоторых преподавателей и студентов, это был особенный факультет - новый, малочисленный, сплоченный, интересный. Со множеством добрых инициатив, энтузиазма, идейных людей и просто хорошего уровня образования (в некоторых предметах, таких как д. греческий, грабар, всеобщая история церкви итд). Я лично многим обьязана своим преподавателям- Шаге Србазану, Хорену Паляну, Калашяну. Всегда буду благодарна. А что теперь ? левик саргсян, брат сашика и сержика зав. кафедрой, проворачивает какие-то темные делишки. Практически никого из старых преподавателей не осталось..нечего добавить.

**

Кризис подкрадывается к каждой двери. В Армении с некоторым опозданием, но все же. Вокруг сокращения, угрозы сокращения, урезание финансирования, денежных дотаций из за рубежа, закрытие магазинов и парикмахерских..Держитесь за работу, друзья, держитесь друг за друга, нас ждут тяжелые времена..

Տարիներ առաջ, երբ էդպես երրորդ-չորրորդ կուրսի ուսանող կլինեի, մեր անատոմիկից դեպի լաբորատոր բարձրացող ճանապարհին (մարդկային լեզվով՝ Հերացու սկզբնամասում) մի տատիկ ինձ կանգնեցրեց: Սկսեց պատմել, որ իր աղջիկը հոգեկան հիվանդ է, որ եկել էր դեղ գնելու, իսկ այն թանկացել էր (սովորական երևույթ մեր օրերում), ամբողջ փողերը տվել էր ու տուն գնալու կոպեկ չուներ: Պատմեց դստեր ամբողջ կենսագրությունը, թե ոնց է գնացել Մոսկվայում սովորելու, ոնց է սկսվել հիվանդությունը, ոնց են դեղերով կարգավորել, բայց հոր մահից հետո նորից սրացել է, որ ինքը հայոց լեզվի ուսուցչուհի է, հիմա էլ հիվանդ աղջկան տանը մենակ է թողել՝ վախենում է մի բան ջարդի, վնաս տա, տունն էլ հեռու է, ոտքով չի կարող գնալ: Էդ ընթացքում աչքերն էլ լցրեց: Էն աստիճանի, որ քիչ էր մնում՝ ես էլ հուզվեի: Ամաչելով 200 դրամ ուզեց, խոստացավ, որ հաջորդ օրը նույն տեղը կբերի, իսկ ես պնդեցի, որ չանհանգստանա, ոչինչ, կարևորը շուտ տուն հասնի:

...Ամիսներ անցան: Քայլում էի Կորյունով: Մեկ էլ տեսնեմ՝ ջրակալած պղտոր աչքերով մի տատիկ ինձ է մոտենում:
( Մնացածը )